Núningsblaðið nær ýmsum eiginleikum vörunnar með hlutfalli ýmissa núningsefna hjá rannsóknar- og þróunarstarfsfólki og í hlutfallinu mun rannsóknar- og þróunarstarfsmenn standast alhliða hlutfall ýmissa efna, frekar en fyrir stóran hluta ákveðinnar frammistöðu, sem gerir það að verkum að ekki er hægt að nota framleitt núningsblað. Hlutfall núningsefna ræðst af ákveðnum kröfum og við munum tala um meginreglurnar hér að neðan.
1.. Vísindalegar meginreglur:
(1) Uppfylltu árangursþörf núningsblaðsins.
(2) Skilja eðlisfræðilega, efnafræðilega og burðarvirki núningsefnanna
(3) Gefðu gaum að áhrifum samhæfingar á gæði vöru
(4) Gefðu gaum að skammtamörkum ýmissa núningsefna
(5) margs konar lágmarkskostnaðar núningsefni
(6) Notkun aukefna
(7) Ekki er hægt að afrita dæmigerða uppskrift
2.. Efnahagsreglan:
(1) Undir forsendu þess að mæta afköstum núningsblaðsins ætti að velja núningsefnið með lægra verði eins langt og hægt er
(2) Þróa staðbundnar núningsefni og teikna efni í nágrenninu
(3) Formúlan aðlagast ferlinu við einfalt ferli, mikil framleiðni, stutt framleiðsluferli, minni orkunotkun og efnisneysla og minni fjárfesting
3. Meginregla lögmætis:
Það eru tvenns konar vörustaðlar sem ríkið er kynnt, annar er ráðlagður staðall og hinn er lögboðinn staðall.
